ก็เข้าใจว่า "งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา...."
แต่เวลา กับความผูกพัน มักทำให้เราทำใจกับนิยามของคำคำนี้ ไม่เคยได้ซักที...
ทุกครั้งที่เราต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เศร้า...มาก มาก....
คงเข้าใจกันบ้างนะ....
คนมันอ่อนไหว...นี่นา...T___T"
วันนี้ มาขอบอกลา เพื่อนๆ และความทรงจำ ดี ดี ด้วยกันของพวกเรา
ตลอดเวลาปีหนึ่งเหมือนจะสั้น..
แต่มันก็ยาวพอที่จะบันทึก วันเวลา ดี ดี ที่เราอยู่ด้วยกัน..
กินด้วยกัน..
เที่ยวด้วยกัน..
เล่นด้วยกัน..
หัวเราะด้วยกัน..
คุยกันตลอดยี่สิบสี่ชม. (ทั้ง msn และ telephone)
เจอกันสัปดาห์ละเจ็ดวัน..
สุดท้ายวันลาจาก เราก็ต้อง...ร้องไห้ด้วยกัน..
จะจำไว้ตลอดไป...สำหรับความรู้สึก ดี ดี ของพวกเราที่นี่...
ขอบคุณผู้ที่คุ้มครองชีวิตเรา....ที่นำพาเรามาพบแต่สิ่งดี ดี งามงาม..
ขอบคุณพ่อแม่..ที่ภาวนาให้ลูกเจอแต่สิ่งดี ดี ที่นี่...เสมอ

เจอกันที่เมืองไทย...นะทุกคน...
ขอให้ทุกคนโชคดี...
รัก.....คิดถึง....
สำหรับ "โซตันทีม"...
ตาว เอ๊ง แก้ม ซิม อั้ม...

edit @ 2006/10/11 01:26:55

เศร้าตาม
ยินดีต้อนรับกลับเมืองไทยนะคะ คุณหนุ่ย
เดี๋ยวคุณหนุ่ยก็ตามกลับมาน๊า เอาใจช่วยค่ะ
มิตรภาพของทุกคนจาคงอยู่ตลอดไปแน่นอน ..แล้วก็จากลับมาพบกาน ..ทุกๆคนก็คิดถึงพี่หนุ่ยน๊า ...สู้ๆนะจ้ะ ...รักจ้ง